Şubat Soğuğunda Münzevi Hayat

Şubat Soğuğunda Münzevi Hayat

Şubat ayı soğuğunun o kavurucu ateşlerinde

Kar ve fırtınalar virane kulübemi sarsıyordu

Hoyrat hoyrat esiyordu, uçuracaktı o an sanki

Yüreğimi oynattı yalnızlığımın kırık kollarında

Sobamın dumanlarında kulübem öksürüyordu.

-*-

Dumanlı yıllarımı ben sürgünlere yolluyorum

Şubat soğuğunda münzevi yola rücu ediyorum

-*-

Ormanın korkunç ıslığı çok derinden geliyordu

Bir şeyler anlatıyordu bana anlayamıyordum ki

Lâl olmuştu dilim, ayazda donuyordu bakışlarım

Nefesimin ılık buharında sobamın ateşindeyken

Dumanın öksürüğünde çayımın da demindeyim

-*-

Çürüyen şu insanlığı ben vicdanlara yolluyorum

Şubat soğuğunda münzevi hayata rücu ediyorum

-*-

Güneşin yüzüne hasret günlerim hiç bitmiyor

Mehtaba, yıldızlara bulutlara özlemim büyüyor

Kulübemde kuşlarımın nağmelerini bekliyorum

Çiğdemleri nergisleri gülleri düşümde koklarken

İnsanlık çöplüğünden yüreğime hicret ediyorum

-*-

İnsanların postlara büründüğü o günlere elveda

Şubat soğuğunda münzevi hayata rücu ediyorum

-*-

Şu medeniyet çöplüğünde insanlık can çekişiyor

Her yerde savaş, her yerde vahşet ve gözyaşları

Öksüz-yetim yurtsuz kalan şu insanlık dramında

Kordan ateşler düşüyor titrek yüreğimi dağlarken

İnsanlık makberinden gönlüme hicret ediyorum

-*-

Geçen tüm günlerimi mazi gergefinde dokuyorum

Şubat soğuğunda münzevi hayata rücu ediyorum

-*-

(Müziği kendi sesimle seslendirilmiştir)