Mavi Bir Şafağın Destanı

Mavi Bir Şafağın Destanı-1881-1938

Bin sekiz yüz seksen bir, aylardan mayıstı belki,

Selanik ufkundan bir ışık vurdu Anadolu’ya.

Karanlık talihi yırtacak bir yemin gibiydi,

Sarı saçlı, mavi gözlü bir dev doğdu dünyaya.

-*-

İstanbul mahzun, Anadolu yangın yeri,

Yedi düvel "hasta adam" diye gülerken saraya;

Unuttukları bir şey vardı, tarih bilmezlerin

Kemal’in bakışları yetti o kirli fermanları yırtmaya.

-*-

Ne ordu vardı elde, ne cephane, ne ekmek...

Bir tek inanç vardı Kemal’in çatılan kaşında.

"Buluruz" dedi, milleti arkasına alarak yürümek;

Müjde oldu Çanakkale, Dumlupınar savaşında.

-*-

Mustafa Kemal demek; küllerinden doğmak demekti,

Emperyalizmin yüzüne inen en sert tokattı.

"Ya istiklal ya ölüm" diyen o çelikten yürekti,

Mazlum milletlerin kalbine umut olup aktı.

-*-

Bir satıh çizdi ki, boydan boya bütün bir vatan,

Bağnazlığın zincirlerini kıran bir hürriyetti.

"Yurtta sulh, cihanda sulh" ilkesiydi arkasında kalan,

Bize bıraktığı en kutsal miras, Cumhuriyetti.

-*-

Ve kasım geldi... Dokuzu beş geçe durdu zaman,

Hasta yatağında bile o mavi gözler parlıyordu.

Dostlarına tebessüm etti, vakit tam o an;

Eceline selam verip, sonsuzluğa yürüyordu.

-*-

O gün dünya ağladı, Türk milleti yasa boğuldu,

Ama bil ki Ata’m, sen hiç ölmedin içimizde.

Fikirlerin rehber, kurduğun cumhuriyet bayrak oldu;

Ruhun şad olsun, emanetin emin ellerde.