Kuyıyu Kim Kazdı

Bir çiftçi, farelerin ekinlerini yok etmesinden ve tahılını çalmasından bıkmıştı ve kurnaz ama zalim bir plan buldu. Ölü bir koyunu derin, terk edilmiş bir kuyuya attı. Kokuya çekilen yaklaşık 80 fare, leşle ziyafet çekmek için kuyuya koştu. İlk başta her şey harika görünüyordu. Herkes için fazlasıyla yiyecek vardı ve fareler doyana kadar yediler.

Ama yiyecekler bitince, korkunç bir şeyi fark ettiler. Kuyunun duvarları tırmanmak için çok dikti. Tuzağa düşmüşlerdi. Günler geçti, açlık çaresizliğe dönüştü. Çaresizlik saldırganlığa döndü. Bir zamanlar barış içinde yan yana yiyen fareler, hayatta kalmak için savaşmaya başladı. Sonunda, birbirlerini öldürmeye ve yemeye başladılar.

Birer birer sayıları azaldı, ta ki yalnızca tek bir fare kalana kadar. Gözleri kan çanağıydı ve kendi türünü yiyerek hayatta kalmıştı. Sonra çiftçi döndü, kuyuya bir ip sarkıttı ve son hayatta kalan fareyi kurtardı. Ama bunu iyilik veya merhametten yapmamıştı.

Çiftçi, farenin diğer fareleri avlayarak hayatta kalmayı öğrendiğini biliyordu. Onu tarlalarına saldıktan sonra, fare kendi tahılını yemek yerine kendi türünü öldürmeye devam edecekti. Çiftçi, düşmanını en büyük silahına dönüştürmüştü.

Ve bu, "böl ve yönet" dersidir. Tuzağı kontrol edenler, savaşları kendileri vermek zorunda değildir. Onlar sadece başkalarının birbirine düşmesini sağlayacak koşulları yaratırlar.

Fareler, düşmanlarının diğer fareler olduğuna inanıyordu. Asıl düşmanın onları oraya koyan çiftçi olduğunu asla fark etmediler.

En büyük tehlike her zaman karşında duran düşman değildir. Bazen çatışma şartlarını oluşturan ve sessizce birbirinizi yok etmenizi izleyen kişidir.

Komşunuza siyasi tercihleri yüzünden saldırmadan önce, müslümanları bölünmüş tutmaktan kimlerin kâr ettiğini sorun kendinize. Falancacı ve filâncacı diye birbirimize savaş açarken, çatışmadan kazanç sağlayanları gözden kaçırıyor olabiliriz. Belki de asıl soru, hangi tarafta olduğun değil, kuyuyu kim kazdı—ve neden bizi onun dibinde savaşır halde tutmak istedikleri.

Kıssadan Hisse 

Payımıza ne düşerse