Buyurun Buradan Yakın

Kız arkadaşımı kahve içmeye davet ettim, o da beni kırmadı sağ olsun. Hoş beşten sonra kahvesini getirdim ve çene çalmaya başladık. Keyfimize diyecek yoktu. İnsan, insanın bazen ilacıdır, bazen de kahrıdır. İşten güçten, aileden, evliliklerden, dizilerden derken gecenin ilerleyen saatlerine kadar sohbetimiz devam etti.

Her şey yolundaydı. O bana içini döktü, ben de ona içimi döktüm. Fakat her seferinde benimle hemen evlenmek istediğini söylemesi beni korkutuyordu. Acelelikle  yapılan evlilikler acemice biterdi. Onun bu tavrını anlamakta güçlük çekiyordum. Yani ağzı bir kere yanmıştı, yoğurdu üfleyerek yemesi gerekirdi. Evlenmek için benim ısrar etmem, onun ise temkinli davranması beklenirdi.

Anlattığına göre ayrıldığı eşi ona çok çektirmiş ve üç ay önce yollarını ayırmışlar. Üstelik eski eşi kendisinden on yaş küçükmüş. Anladığım kadarıyla kadıncağızı çalıştırmış, maddi olarak ondan beslenmiş. Birlikte araba almışlar falan… Karı koca arasında yaşanan klasik meseleler aslında.

Koltuğun üzerine paltosunu, çantasını ve cep telefonunu koymuştu. Her şey güzel geçerken çalan cep telefonu, gecemizi altüst etmeye yetti.

— Arayan kim? diye sordum.

Ayrıldığı eşi olduğunu söyledi. Beynimde şimşekler çakmaya başlamıştı.

— Ne için arıyor? diye sordum.

Anlatmaya başladı:

— Bugün mesaj atmış, “Üç bin lira verebilir misin?” diye. Kendisi çalışmıyor ve zor durumda. Ben de faturalarını ödeyiverdim.

Bir an sustum. Kadınla üç ay önce ayrılmışlardı ama belli ki aralarındaki hesap henüz kapanmamıştı. Üstelik benimle evlenmek için can atan bu  kadın, eski eşinin faturalarını ödemeye devam ediyor yani ona acıyordu...

Buyurun, buradan yakın!