Kadının Adı Kardelen

KADININ ADI KARDELEN

Bir kadın tanıdım, görmeden

Yolun yarısını almış

Geldiği yerden yorgun

Gittiği yerden umutsuz

Bir anne tanıdım

Çocuklarını sırtlanmış

Yükü ağır.

Bir kadın tanıdım, gözlerine bakmadan

Çakmak çakmak gözlerinden zeka fışkıran…

Sonra onu bilenlere sordum

Önce güle sordum adını

“Ben değilim” dedi 

“O nahif ama benim dikenlerim var

Ona yakışmaz”

Sonra papatyalara sordum adını

“Biz baharın çiçeğiyiz

O hala baharını arıyor” dediler.

“Ona orkide yakışır” dedim

Onlara sordum adını

“Evet zarif ve tarzı olan biri

Biz korunaklı yerde, evlerde yaşarız

O özgür ruhlu

Ona yakışmayız” dediler.

O zaman anladım,

Hayat çizgisinde yaşam gayesinde 

Mertliği ile şerefiyle tek başına

Bambaşka biri…

O farklı 

O bir KARDELEN

Onun boynu bükük

O mağrur

O saf, temiz

O bembeyaz

O asi

Herkes yokken ortaya çıkan

Kışın karların altından

Güneşine yanarcasına

Ulaşmak isteyen…

O sabırlı

O kararlı

O baharı müjdeleyen

O açan ilk çiçek

O diğerlerini peşinden sürükleyen…

O şimdi tohuma yatmış, zamanını bekliyor

Bileniyor

Zamanı geldiğinde boy verecek

Baharına erecek.

Yazan: Nail Şencan