Her Dem Tazelenen O Nefes

hüzünlü bir türkünün zaman nehrinde 

o mistik havayı soluyarak,

bize ait olmayan diğer şeyleri dışarıda tutarak 

öteye ,kayıp gitmesi değil mi?

hayat.

baş tacı yaptığımız her şeyi bırakabilmek

ve dünyadan gürültüsüzce, 

sade, selim bir kalple 

geçip ,gitmek değil mi 

istediğimiz

ah o eşsiz, öncesiz koku,

o tanımlanamaz tat;

her dem tazelenen

o nefes, şafak, anne, toprak, günbatımları,

evrenler dolusu rüzgâr,

rüya gibi

yurt olup beni sarmalayan şefkat,

seni nerede bulurum?

nerede?

bilmiyorum

insan oluşa dair trajediyi,

sonra, 

masum çocukluğuma olan özlemimi

geçmişe ait o yürek yangınları

mevsimlerden ilkbahar...

ve sonbahar ve hüzün.

birine ait olmadan

yaşamak mümkün mü ?

kelimelerin bittiği yerde

sessizliğin o ağır ve kadim kumaşı örter üstümü.

gidenlerin arkasından el sallayan değil,

gidenlerin kendisi olur insan bazen;

toprağa düşen cemre gibi,

bir yaprağın dalından kopup

kendi rızasıyla suya teslim oluşu gibi.

ey …

yalnızca o "kûn" emrinin sükûnetine sığınmış kalp...

şimdi buradayım;

ne bir eksik,

ne bir fazla,

yalnızca var olmanın 

o ince sızısıyla yüz yüze.

Hira Mağarası’nda çekilen inziva süresince,

ardından ilk vahiy geldiğinde

vahiy meleğine yanıt veren seste,

haşyetle titreyen yürekte,

var olmak isterdim

o muazzam sese şehadet etmek,

onu hafızama kazımak isterdim.

İnsan nasıl,

özlem dolu şu kalp nasıl,

ben nasılım?

gece vaktinde

Rahman’la için için konuşurken bulurum kendimi.

rafa kaldırırım zorlama olan her şeyi,

her ilişkiyi,

her çelişkiyi

huzursuz eden her karşılaşmanın öznesi olan insanları

bir de içimden 

şöyle gürül gürül benimseyemediklerimi...

ruhumda iz bırakır

gözümü kapattığımda duyduğum,

duymak istediğim o ses?

çocukluğumun ırmaklarının

ve ağaçlarına ait tatlı mırıltısı…

ve annemin sesi

geriye ne kalır ki gayrı?

bir tas su, bir hırka,

bir de rüzgârın savurduğu o kayıp hatıralar

dünya bu...

han ve kervan.

kendi gerçeğine rağmen 

var olma oyununun

insanın damağına bir parmak bal çalıp kandırması işte.

sadece küçücük bir notum var

bu dünyaya dair

insanca yaşadı,

geldi ve gitti...

iyi bir adamdı desinler.

redfer