Döneklere

DÖNEKLERE(!)

Ben size ne diyeyim; köpeklik nasıl olur?

Kurnaz görüneninden çakallık hâsıl olur,

Yavşak itle çakalın düeti fasıl olur.

Kemik vermiş bir kasap önünde eğilmişler,

Yiğit bildiklerimiz, erkek de değilmişler!

Dağlarda uluyordu bozkurtların efesi,

Türk - İslam kokuyordu ülküdaşın nefesi,

Davasını satmak mı bu çağın felsefesi!

İhanete itibar; asrın modası oldu,

Örümcekler ağ örmüş ağlara dönek doldu.

Ben ve senin beyninde ülküler yıkılırken,

Ülküdaş yâr elini tutmaya sıkılırken,

Biz el’i kendimizden saklayıp sakınırken,

Bizim yar bildiğimiz ellerin oynaşıymış,

Kucakta oturanlar döneğin yoldaşıymış.

Bizler döndük; nerede, Mevlâna segâhında,

Eski kurtlar it oldu dönekler tezgâhında,

Kayboldu gençlerimiz, dinsizler dergâhında.

Konuşma diyorsun ya, öylesi dil bizde yok,

Hakaret et diyorsun; hakarete söz de yok.

Ülkücüyüm diyenler mecliste süs durursa,

Çakallar çemkirirken bozkurtlar sus durursa,

Dava adamı değil adamcık has durursa,

Haliyle saf damgası ülkücüye vurulur,

Ülkücülük sıfatı döneklere sur olur.

Var tabi içimizde yürekleri süt beyaz,

Al kalemi eline, yaz-bozlara sen de yaz,

Çizdiğin isimlere silgi etmez itiraz,

Çöplük olan yerlere çöker karasinekler,

Kemik peşinde koşar it oğlu it dönekler.

Senin için ülküm, ben nice canlar yakarım,

Başımı kaldırırım gök kubbeye bakarım,

Üç hilal’li bayrakla üç kıtaya çıkarım,

Senden ayrı kalıp da dönerse bu yüreğim,

Döneklik yapanların yüzüne tüküreyim!

Ey benim ülküdaşım, yaşananlar hayâldir,

Yorumum küfür değil, gördüğüme mealdir,

Bunlar adam sayılmaz; döneklik başka haldir,

Yolumuz ülkü yolu; bırakalım telâşı,

Bizde ülkü bilinen onlarda it dalaşı!

Osman Onuktav

Kafkasi