Ulu Çınarlardan İzler

Ulu Çınarlardan izler

Birer birer göçtüler, onlar birer çınardı

Naif kalemleriyle, ince hazlar bıraktı

Hey gidi ulular hey, duyguları pınardı

Tarih sayfalarında, nice izler bıraktı

Fuzûlî aşk nârında, ehl-i beyt ile yandı 

Divani eserlerde, kul oldu rabbi andı 

Bâkî beyitleriyle beşeriyete candı

Her mısrada silinmez, kalpte tozlar bıraktı

Karacaoğlan yazmış, koşma türü eseri

Çeşme başında övmüş, köylü kızı seheri,   

Ezgileri süslerken, Türkçe dili rehberi 

Kültürel değişlerle, Türk’e hazlar bıraktı

Yunus Emre tarıyla, sözlerinde can eyler,

Aşkın dem pınarından, kalbe nur ihsan eyler.

Hakk'ın her dergâhını, dervişe mekân eyler

‘’Yaradan'dan ötürü" yanan közler bıraktı

Nef’î hiciv okuyla, sarsmıştı hep sarayı.

Padişahlarla açtı, korkusuzca arayı

Darağacında bile, sardı halkta yarayı

Muradi’nin gözünde, sulu tuzlar bıraktı

Nedîm Lale Devri’nde, neşesini ararken,

İstanbul sevgisinde, Zevk, sefa tararken

Âşık Veysel’in yâri, kara toprak kararken

Görmediği yârine âmâ gözler bıraktı

Âkif İstiklâl için, ‘’korma’’ dedi derinden,

Bir mısra ki oynattı, tüm dünyayı yerinden.

Yahya’da sessiz gemi , dönmedi seferinden

Meçhule giderlerken, solgun güzler bıraktı 

Nazım Hikmet hasretle, andı bu memleketi,

Mavi gözlü dev çekti, bunca dert meşakkati.

Necip Fazıl ‘’veda’ ya , dürdü ‘’çile’’ buketi  

Aşkı fısıldamayan, yüzsüz yüzler bıraktı

Ahmet Haşim akşamda, tüm renkleri taradı,

Cahit Sıtkı ‘’ otuz beş’’ yaş kime yaradı.

Orhan Veli, dağlarda, rakı bira aradı,

Efkarları dinmeyen, sessiz gizler bıraktı

Attilâ İlhan ile, denizde bitti zaman

‘’Ben sana mecburum, sisler bulvarı liman’’

Sezai Karakoç’un, Mona Rosa’sı yaman 

Baharları da tüketip, bize yazlar bıraktı

Akkoyunlu ses verir, taa Gavur Dağı’ndan,

Bir rüzgâr olup geçti, Nokta noktam, bağından.

Rıza Polat, ‘’ Salih’’’e, meyhane sokağından

Sayfa sayfa mektupla, pullu pozlar bıraktı

Neyzen Tevfik üflerken, Ney’indeki avazı,

Hicivle titretti, sevmezdi hiç ayvazı

Dünyaya "Hiç" deyip, seyrederken boğazı

Dürzülerin yüzüne, karşı tezler bıraktı 

Abdurrahim Karakoç, ayrılıklar boğarken 

Ulu Tanrı’ya ulur, Bozkurtlar, doğarken

Mihriban’ın alevi , titreyerek yağarken,

Gönüllerde eriyen, dolmuş buzlar bıraktı

 Ozan Arif haykırır, Vatan Turan da Turan 

Milletin acısına, zalime mısra kuran

Destanları Türk için, rehberi yüce Kuran

Tuna’dan Nil nehrine, kırık dizler bıraktı

Cemal Safi üstadım ‘’telefonda sen’’ vardın

Sevdaların sesiydin, ‘tek hece aşk’’la sardın

Umutlar sefil cüce, bak gönüller hep ‘’vurgun’’

Rüyalar aleminde yetim sazlar bıraktı

Günümüz şairini, hep öksüz bıraktı

Osman Onuktav

Kafkasi

11/11/2026