Sultan'ı Levlâk

Ey ayağının tozuna kurban olduğum Sevgili (s.a.v.),

“Nefsim yed-i kudretinde olan Allah’a (c.c.) and olsun ki";

Sen bizim öncümüzsün,

Sen bizim ümmetin olmakla övündüğümüzsün.

Ey Âlemlerin Sultanı,

Gönlümüzün mâhı, leyl ü nehârı,

Sen ki bizim nurlu göz bebeğimizsin.

Şanına, şerefine, izzetine and olsun ki;

Sen bizim şu cihanda tek önderimizsin.

Hasretin hançeridir bağrımızı delen,

Tâif’te taşlandığın günü hatırlatır

Şimdi sana uzatılan diller.

Ey adının yanına

Adını yakıştıran Rabbim affetsin bizi

Tenhalarda ardın sıra gözyaşı döken

Hz. Vahşî (r.a.) gibi olamadık bizler.

Sen ki cahiliyenin en koyu karanlığından

Asr-ı Saadet nurunu getiren,

Uhud vakti,

Bir damla kanın yere düşmesin diye

Yıldırım hızıyla semâdan inen

Cebrâil (a.s.) aşkına

Affetsin bizi Rabbim

Uzak diyârlardan gelip

kapında bekleyen

Veysel Karânî gibi özlemedik bizler

“Bilselerdi yapmazlardı.” mahcubiyetinin

En güzel örneğisin Sen.

Tek tek putlarını kırdığın

Kâbe’de şahit ki, 

Yürüyüşüyle ölümü korkutan

Amcan Hamza (r.a.) gibi,

mukaddes hatıranın

hâmisi olamadık bizler. 

Ey on sekiz bin âleme

Rahmet gönderilen Sevgili (s.a.v.);

Yürüdüğün yollara kurbandır canlarımız,

Adının bir harfine fedâdır tüm adlarımız.

Ey!

“Sen olmasaydın, Ben âlemleri yaratmazdım.” sırrının

Kutlu mihmandarı, Sultân-ı Levlâk!

Sen ki,

Sultân-ı Resûl,

Habîb-i Hudâ’sın.

Sen ki,

Yerde ve gökte övülmüş,

Ahmed-i Mahmûd Muhammed Mustafa’sın (s.a.v.).