Yer Gök Emre Amade Aşka

Tekbir getiriyor iç sesim dış sese muhalif gönlümde bir rabıta

Aşkın ayak izi değil tutuşan yalnızlığa şirk koşan o muamma

Payidar olmalı duygular renginden dahi mahcup olana

İhya edilesi yüreğin raconu

Kurdeşen döken çağın karmaşası

Evhamla severken yıldızları

Yıldız olup da kaymanın fısıltısı

Öncesi bir şarkı belki de

Sonrasına muktedir olmayan yüreğe

Devasa bir çentik atıp da deşilen yaraya

Eşlik eden asil bir vecize

Kalbin tüm kırıklarını aşıp da

Şairin kendini dışarıdan seyrettiği bir rüya

Masal gibi öykü gibi şiirin nezdinde

Sular seller misali sevmelere

Öykünen şairin kırık kalbi

Hükmedene duyulası aşk

Bazen kaybolan o şevk

Asırlara denk düşen cehalet

Aşka âşık en makbul dua

Serveti yürekte saklı

Endamlı bir masalın da başkahramanı

En çokla en azın kesiştiği

Yoktan var edenin haşmetli Kimliği

Yerle yeksan edilse ne ki insan

Adıyla şanıyla parlayan

Bir yıldız ki kayıp nesillerin delişmen masalı

Yer gök emre amade aşkın karşısında sus pus

Ne yer gök ne de sis pus

Kıymeti çok sonra anlaşılacak en muteber armağanı

Ellerinde sunan kâinatın son hatırası

Dün olsa da dünde kalan

Günü yaşanır kılan

Ey, sevgili sen ki yürekteki romansı bu romanın okunaklı v/edası

Sev ki anla

Sevil ki yan

Sevdanla tüm kilitli kapıları açan…