Kayalıkların Sessizliği

Dağların göğsünden kopan kayalıklar, 

Yeryüzünün suskun hafızasıdır. 

Her çatlağında yüzyılların izi, 

Her çıkıntısında rüzgârın parmakları… 

Güneş, yorgun bir ressam gibi 

Sürer altın rengini yüzlerine. 

Akşam olunca gölgeler uzar,

Bir sükûnet çöker kayaların üzerine. 

Ufuktan nice fırtına sökün etti, 

Nice yağmur yıkadı sert yüzlerini.

Ne bir söz söylediler 

Ne de baş eğdiler zamana. 

Bir uçurumun kıyısında 

Direnmeyi öğrettiler insana.

Bazen bir kartal konar zirvelerine, 

Bazen bir çiçek açar çatlaklarında. 

Hayat, en umutsuz görünen yerde bile 

Küçücük bir umut bırakır ardında.

Ey kayalıklar! 

Siz misiniz dünyanın susan bilgesi, 

Yoksa zamanın taşa dönüşmüş hâli mi? 

Hangi ilâhî sır saklıdır suskunluğunuzda?

Ben her baktığımda yüzünüze 

Kendi içimde bir kaya görüyorum. 

Ve anlıyorum ki insan da 

Çoğu zaman sessizce pişiyor, 

Ve bütün fırtınalara rağmen 

Dimdik ayakta durabiliyor.

Dilsiz sanma sakın susan taşları,

Her zerresi Hakk'a söyler kendi zikrini.

Çünkü bazı sessizlikler 

Binlerce kelamdan daha güçlüdür.

Seğmenoğlu (Dr.Osman Akçay)