Zarfsız Mektuplar Iı

İlk defa sonmuş gibi, uzandım dizlerine,

Yıldız tutacak kadar, yakındım gözlerine.

Kırık bir tahta masa, yanında sandalyesi,

Yürükte yankı buldu, denizin sandal sesi.

Süzüldü birkaç damla, yanağından velhasıl,

Ogün anladım daha, öldüğümü hem nasıl.

Aklımda yankılandı, bir kuşun pençe sesi,

Dağa bakan yamacın, kırıktı penceresi.

Bakındım gözlerinle, bir eşik menzilince,

Hırpalanmış bir anne, bebeği emzirince.

Yüzün dönük uyursun, sesime sağır sesin,

Kapanmış bir yaraya, hala düşkünsün kesin.

Sevdamızın sızısı, dile destur verince,

Bir adım atamadım, önüme gerilince.

Artık aramıyorum, ten mülkünde zahmeti,

Rabbim sana indirsin, olan bütün rahmeti.

Elbette geleceksin, acının üstesinden,

Ben mahrum kalacağım, bir veda busesinden.

Bu sevda savaşında, yırtılırsa bu derim,

Ok yarası alırsam, kirpiğinden bilirim.

Ucuz bir kandil yanar, dudağımın ucunda,

Gözlerim hala seni, görmenin orucunda.

Sözlerim neşter gibi, göğsüne battığında,

Sende bir gün anlarsın, kesikler attığında.

Rüyalarım kopkoyu, yeşillerin hakisi,

Doldur kordan meyimi, aşk udunun sakisi.

Nerdesin ey gözyaşım, dön artık şu seferden,

Kesip de yaracağım, kalbi küstüğü yerden.

Gene yağmur birikir, gözlerimin göğünde,

Kıbleye uzandığım gelirmisin o günde?

Yürek yangın yeridir, ne gerek var temaşa,

İlahın huzurundan, çekilirim ben haşa.

İklimi ziyan etme, bak nasıl üşüyorum,

Ağladığın gözlerden, sebepsiz düşüyorum.

Yetmiş kilit takılı, göğsümdeki dergâhta,

Üzerine çakılır, dokuz çeşit her tahta.

Beni de şair yaptı, yokluğunun deması,

Bir şiire sığmadı, gözlerinin seması.