Zarfsız Mektuplar I

Ey bahara merhabam, gül gibi süslenişim,

Gökyüzüne baksam da, sanadır seslenişim.

Bir heves var içimde, ucuzdan daha kârlı,

Bir ateş yanar gizli, güneşten daha harlı.

Telkinimi ararken, ruhun duyduğu seste,

Çürüyüp gidiyorum, fuzûlî bir kaveste.

Şimdilerde böyleyim, yangın yangın gezerim,

Nice olur halimiz, yarına Allah kerim.

Koynunda ölmek vardı, uçabilmek cenahsız,

Ömür denen sermayem, bitecekken günahsız.

Zinhâr tereddüt etmem, ömrüm olsa fedâsı,

Varsın ölmüş desinler, o Leylânın gedâsı.

Yalnızlığın kaydı yok, lakin ispat istersin,

Uykusuz gecelerim, beni şahit göstersin.

Aniden kapılmışım, yüzündeki nakış a,

Tahtımı esir verdim, bir göz ucu bakışa.

Titremesin ellerin, gözyaşımı silerken,

Ben hüznünü yaşarım, sen mutluluk dilerken.

Gözlerinin akından, doldurup içen benim,

Sılamın serçe kuşu, niye hep göçen benim.

Dönüşüm Allah’adır, uyansam da kabirsiz,

Yürürüm bir bebeğin, parmağından habersiz.

İşte böyle cevapsız, sorunun muhatabı,

Dolmak bilmez bir türlü, sevdamın kırık kabı.

Demezler mi sultanım, demir mumda güç erir,

Bu mektubu gizli aç, derin hasret içerir.

Bin hıçkırık tutarsın, hayat keşmekeşinde,

Sevda koru harlanmaz, zemheri güneşinde.

Derunumda bir yara, sızladıkça sızlıyor,

Cemalin aynalarda, seni benden gizliyor.

Bilmiyorum aslında, seni yaşatmak nasıl,

Biliyorum zor olan, seni beklemek asıl.

Sensiz bir gün düşünmek, zarar akl-ı selîme,

Sükûnet marifetmiş, sızlanma tek kelime.

Şimdi kör bir hasretin, sırtını sıvazlarım,

Sarı saman bir aşkta, durmadan beyazlarım.

Bende senin gibi yar, ol emrine tabiyim,

Nasır tutmuş kalbinde, gölgenin sahibiyim.

Müsterih ol sevdiğim, ten mülkünde paşasın,

Kahıroğlan sevdanı, bırak kendi yaşasın.