Ana Kucağı

Söktüm ayrılığı derin kökünden

Göç ettim toprağıma hemşerim

Kurtuldum gurbetin ağır yükünden

Kavuştum sılama ben hemşerim.

Toprağın kokusu ekmek gibi aziz

Akan gözyaşımdan kalmasın iz

Eğildi sofraya bükülmeyen diz

Diz çökmüşüm geleneğe hemşerim.

Güneş bir başkaca vurur yamaca,

Ermişim ben artık ulu amaca,

Selam veririm her gün yaşlı ağaca

O benden ben ondan yorgu hemşerim.

Eski izlerimi kaybeden dağlar

Yol vermez olmuşsa taşlar, kayalar

Kendi toprağında kuruyan bağlar

Yuvaya dönünce yeşerir hemşerim.

Dumanı tütüyor baba ocağın

Şefkatle kucaklar ana kucağın

Cennettir her bucağı bu bağın

Yeniden huzuru buldum hemşerim.ç

.

Mustafa yaman

26 eylül 2026