Suyun İnancı

Kimliği belirsiz bir hüznün sabıka kaydında

Tuzluyum, dalgalıyım ve alabildiğine kayalık

Dokundukça yakıyor aklımın su alan kıyılarını

Parmak uçlarımda yürüyen karıncanın suyaçlığı

Çatlak bardaklardan sızan sular gibi ömrüm

Yitikleniyor kelimeler. Eksiğim, yarımım; olabildiğince sessiz ve inatçı

Arıyor kayıp zamanın çamurunda merhameti

Kaç dümen terk etti bu pusulasız bedeni

Bir kere "git" dedim, üç kıta birden battı

Nefesim kesik, adımlarım suyun dibinde ağır

Mürekkebi denize karışmış seyir defterlerinde

Körfezin tuzu genzimde, rüzgarı bıçak sırtı

​Karaya oturmuş gövdem, sökülmüş omurgası

Paslı bir çapanın denize küstüğü yerdeyim

Rüzgârı öpsem, dudaklarımda fırtına kırığı

sustukça içimde büyüyen, faili meçhul bilmece.

Gözlerimin ardında batık gemilerin ihtişamlı enkazı var.

Kaç liman yaktım sırf gölgen ısınsın diye

Bir damla kanda boğulur mu koca bir umman?

Boğuluyor işte...

Çarpıp da parçalanan umutların ahı var bende

Islak saçlarında unuttum dünkü yüzümü

Bir damla suya hasret okyanusun ortasında

Kırbaçlanmış sular gibi şahlanıp şahlanıp düşüyorum

Nefesimde tükenen denizin tuzlu yalnızlığı

Unutmanın coğrafyası yokmuş anladım

Zaman, suyun üzerinde yürüyen bir gölge sadece

Aşksa, boşluğuna atlayan suyun inancıydı