Yapay Zeka Güzeli

YAPAY ZEKA GÜZELİ 

​Bir resmini gördüm, birden tutuldum;

Cennetten çıkmış bir huri gibiydi.

Yüzü ay parçası, gülüşü bir nur;

Afet-i devrandı, nasıl söyleyim?

​Arkadan yazmaya utanıyordum;

Resmine baktıkça tutuluyordum.

O bir melek, bense odun diyordum;

Yandım cemaline, nasıl söyleyim?

​Bir gün gördüm, bunun kamera açık;

Resimdeki nerede, aklım karışık.

Söndü içimdeki yanan o ışık;

Yapay zekâ ile yapmış resmini.

​"Resimdeki benim, ne oldu?" diyor;

"Orada makyajım vardı, şimdi yok" diyor.

Kendisi de inanmış, nasıl atıyor?

Yapay zekâ resmi sanmış kendini.

​Yeter artık vallahi, utanır olduk;

90-60-90 ararken sanki fil bulduk.

Sizlerin elinde (malamat)* olduk;

Yapay zekâ güzeli sanmış kendini.

​Hadi ben yalandım, o dürüst müydü?

Hilal gibi kaşları ütülmüş müydü?

Resimdeki nerede, yoksa yemiş miydi?

Yapay zekâ güzeli yapmış kendini.

​Yok gardaşım yok, bu böyle gitmez;

Hepsi üçkağıtçı, lafa da söyletmez.

Yemin eder, burnu yerlere düşmez;

Yapay zekâ yemiş bunun beynini.

​Tamam, kaş göz yaptın, çene küçültün;

Azıcık kalındın, biraz inceltin.

O resimdeki güzel kıza ne yaptın?

Yapay zekâ ile aşmış kendini.

​

Murat Acer