Zamanın Durduğu Saat 0905

Her yıl kasımın onuncu sabahı, saatler dokuzu beş geçe Türkiye’nin damarlarındaki kan, sevgiyle ve saygıyla taçlanan bir sessizlikle yavaşlar. O an, sadece akreple yelkovanın durduğu an değildir; o an, zamanın kendisi Ata’sının hatırası önünde saygıyla ceketini ilikler, başını öne eğer.

​Çünkü Mustafa Kemal, bu topraklara sadece bir vatan değil, bir bilinç, bir şuur ve bir istikbal bıraktı. O, karanlığın en koyu anında gökyüzüne çekilen bir yıldız gibi değil; doğudan batıya bu coğrafyanın kaderine yazılmış silinmez bir şafak gibi geldi.

​Bugün yine sarı sonbahar yaprakları kaldırımları süslüyor. Tabiat kendi yası içinde; gökyüzü gri, rüzgar hüzünlü... Fakat bu hüzün, çaresizliğin değil; yokluğunu her saniye daha derin duyan ama emanetine her geçen gün daha sıkı sarılan bir milletin minnet gözyaşıdır. Anıtkabir’in sessiz mermerlerinde yankılanan her ayak sesi, milyonlarca kalbin aynı anda attığı "Rahat uyu, izindeyiz" yeminidir.

​O, bir beden olarak aramızdan ayrılalı yıllar oldu; lakin gök kubbede çınlayan sesi, gözlerindeki o mavi deniz ferahlığı ve bu ulusa fısıldadığı "Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, ancak Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır" inancı, bu milletin ruhunda dalgalanan en güzel bayraktır.

​Ne zaman rüzgar Boğaz’ın sularını okşasa, ne zaman bir çocuk inançla dersine çalışsa, ne zaman bu ülke aydınlık yarınlara doğru bir adım daha koysa; biliriz ki o, oradadır. Fikirleriyle yaşar, sevgisiyle korur, inancıyla yol gösterir.