İki Odalı Girdap

Şehrin hiç uyumayan, tarihin ve telaşın birbirine karıştığı o eski semtindeki antikacı dükkânı, dışarıdan bakanlar için sadece tozlu rafların, unutulmuş saatlerin ve eskimiş objelerin yığıldığı sessiz bir sığınaktı. Ama o dükkânın vitrinini, raflarını ve akıp giden zamanı düzenleyen biri vardı: Gizem

​Gizem, hayatın sert rüzgarlarına karşı hep dik durmayı seçmiş, kimseye boyun eğmeyen, zırhını kuşanmış asil bir kadındı. Gündüzleri o dükkânın düzenini sağlarken, etrafındakilere hep güven veren o güçlü duruşundan taviz vermezdi. Fakat içeride, o kalın duvarların ardında kopan fırtınaları kimse bilmezdi. Özellikle de Kaan…

​Kaan da aynı semtin, aynı karmaşanın içinde, hayatın yükünü omuzlarında taşıyan biriydi. İkisinin yolları kesiştiğinden beri aralarında kelimelerin kifayetsiz kaldığı, adı konulamayan ama kökleri çok derine inen bir bağ kurulmuştu. Aralarındaki bu ilişki, dışarıdan bakıldığında hamlelerin sessizce yapıldığı büyük bir psikolojik satranç gibiydi. Doğrudan kurulamayan cümleler; gecenin en kör saatinde paylaşılan manidar şarkılar, bir duvar yazısı gibi bırakılıp sonra  kaldırılan o gizli mesajlar... Her biri, ikisinin de içinde kaybolduğu o imkansız girdabın dilliydi.

​Hayatın onlara sunduğu engeller, aşılması imkansız duvarlar örüyordu aralarına. Kaan, bu sarmalın içinde bazen hırçınlaşıyor, bazen sessizliğin kabuğuna çekiliyor; ama ne zaman Gizem o asil, tavizsiz duruşundan bir parça sergilese, o da dayanamayıp ruhunun en derinindeki yankıları bir şarkıyla dışarı vuruyordu.

​İnsan en çok güçlü durmaktan yorulur çünkü. Kalkanını tutmaktan değil; asil kalmaya çalışırken içeride büyüyen o sessiz sızıya yalnız başına göğüs germekten… Gizem de o gün, elindeki kadehle dünyaya meydan okurken aslında kalbindeki o büyük özlemin ağırlığıyla sessizce yorulmuştu. O güçlü kadının arkasında, sadece sevdiğine son bir kez sarılmak, tüm o karmaşayı ve mesafeleri bir anlığına unutmak isteyen masum bir çocuk saklanıyordu.

​Ne kadar yorulurlarsa yorulsunlar, ne o zırh tamamen düşüyor ne de aralarındaki o görünmez ip kopuyordu. Çünkü bu hikaye, pes edenlerin değil; kalbindeki yangını asaletiyle büyüten, sessizliği aşka dönüştüren iki ruhun bitmeyen masalı olarak o eski dükkânın duvarları arasında asılı kalmaya devam ediyordu.