Mirim Yazdıklarımdan Değil Yazmadıklarımdan Sor Beni

‘’kimse tanımasın için onları

şairler kimi sözcüklerini yok ettiler

bütün öyküleri yazıp tüketti

bir kendi öyküsü kaldı dışarda

kuşluğun son kuşu çekilirken

sular uzaklaşır kıyı genişler

işaret tırnağım boyandı, çıkmaz

bir kölenin gövdesine döndü gövdem

en ağır sınavdan en saf olan geçer

öder, geçer’’ (Gülten Akın)

Düşlerimin türevi var adeta her yenilgim bir kâbusa tekabül eden ve tüm zaferlerim düş denizinde saklı maviden de öte.

Öyküler yazdım belki yüzlerce ve kelime dağarcığımda yeni idameler yaşadım misal: kalem-kakan…

Günlerden neydi acaba bu kelimeyi türettiğimde içimde kalkan ruhumda dalgalanan bayrak beni benden alan…

Şiirler yazdım yazıyorum da ama kendimce kendimden öte kimsesizliğime de ses etmeden yıldızlar en çok da koptuğum o galaksi yıldız hüviyetimle yıldız olmayı reddettiğim ve en sevdiğim gül bahçesi dikenlerime astığım şiirlerim ve taptığım Rabbim demem o ki: sözcükler benim kuvözüm her yeni doğanı yatırdığım gece uykusu bir gün sonra paylaşacağım yeni şiir ve yazılarımın ruhumdaki etkisi ya da ruhumun onların üstüne titrediği…

Yeni bir heyecan ne zaman kalemi elime alsam.

Yazmadığımda içimde kopan isyan tüten dumanı takip ettiğim bir fincan dolusu sıcak şiir içimi ısıtan ya da bir öykü derlediğim bir o kadar hayatımı elimine ettiğim ve tetikte iken iç sesim…

Şair demiş amma velakin önem arz etmiyor tanınmak ya da tanınmamak benim dostlarım yeter bana yazdıklarımı okusa da okumasa da elbet gönül ister pay etmek bu yüzden kalem dostlarımla ettiğim hasbıhal ayrı bir aşk yüreğimde saklı.

Yok etmekse kelimeleri değil de hayatımda olup biten tüm olumsuzlukları ve işte akabinde yazdıklarımla tehir ediyorum yalanları ve zalimlerin yalan dünyalarını her ne kadar ucu bana d/okunsa da yok saymalıyım onların nasıl ki onların nezdinde yok sayılanım bir nebze de olsa yazarak huzura ve doyuma ulaştığım yadsınamayacak bir gerçek.

Ve doğru da tüm öyküleri yazıp da tükettiğim her nasılsa tükenmeyen kendi öyküm ve iç sesim.

Bir rengin bedduasıyım belki de tüm renkleri içimde sakladığım ve alabora olduğum en çok da belime sardığım ebemkuşağı siyahı tek geçtiğim beyazında alnımın dualarımla eşlik ettiğim inancım ve aşk masallarım aşklarım…

Ne komik oysa!

Sanırlar ki yaşıyorum yazdığım tüm aşkları doya doya…

Ah, keşke!

Refüze edilmediğim bir aşkın güncesinde tekleyen yüreğimle yeni aşklara yeni şiirlere gebe sefil bir şairim işin aslı belki şair de değilim yalanım olmasın en çok da yazmadığım günün laneti ile cebelleştiğim ilham nasıl ki açıktaki en büyük yaram yaza yaza iyi ettiğim ve kendime iyi geldiğim gerisi teferruat be, mirim yeter ki yazdıklarımdan değil yazmadıklarımdan sor beni…