Sen de Rabbime Emanetsin Anne

‘’Vasiyetimdir:

En güçlülerinden seçilsin

Beni taşıyacak olanlar.

Ahtım olsun,

Yükleri ağırlaşsın diye iyice,

Tabutumun içinde tepineceğim.’’(Didem Madak)

Şaire inat sessizce çekti gitti ses etmeden yaşadığı gibi

El ayak çekilmişken bizden ve de elden ayaktan düşmüşken

Ama onu başımda taşıdım ve tüm rüyalarımı onunla inşa ettim ezelden

Belki de en baştan beri olmasa bile uzun süredir.

O kadar hafifti ki tüy gibi ve mis kokan teni

Titrinde yaşadım ben annemin ve tininde gördüm öğrendim yanlışı doğruyu

Asla da tepinirken görmedim oysaki gidişi çok ani oldu

Ve tabutuna eşlik eden dokunuşlarım

Elimi asla üzerinden çekmediğim

Birileri bizi def etmişken ben annemi defnettim sessizce ve hüznün eşliğinde

Ölürüm sandım onu yıkadığım gün

Korkarım sandım

Daha da güçlendim

Kendimden harcamışken pek çok şeyi ve de onun izinden gittiğim

Ne gizi vardı ne sisi

Saf ve masum ve iyi kalpli

Hep de çocuk kaldım onun varlığında

Ya, gittikten sonra?

Büyüdüm bir gecede

Büyüdüm onsuzlukta

Büyüdüm keşke büyümez olsaydım

Haşa Rabbim af eyle

Ama tüm varlığımdı çekip giden

Beni ise bana ve Rabbine emanet eden

Sen de Rabbime emanetsin anne

En azından gel düşlerime usulca her gece…