Artık Yalnız Değildim

‘’Adına aşk diyorlardı

Gece açılıp gündüz kapanan bir parantezdim,

Sözler vardı içimde işe yaramayan

Sözlerle konuştum karanlıkla...

Önce söz yoktu kalbimin en doğusunda

Sözler...’’(Alıntı)

Söze tam başlayacaktım ki siz çıktınız karşıma ve benim yerime de konuşmaya söz verdiniz ve işte o an yüreğimi ihya ettiniz bir avuç söz için verilmiş yemin en çokla en azın kesiştiği o limanda bildiğimden çok öte sığınağım siz idiniz bundan sonra.

Şarkılar buz kesmişken yüreğimle eş değer

Yalnızlık ise isyankâr

Bir tavırla racon kesen bir rüzgâr

Misali içime esen derdest edilmiş sözcükler kadar

Vakur

Ve yalnız

Kıyaslaması mümkün olmayan gökteki en uzak Yıldız

Evet, o bendim gel gör ki

Adımdan ötesi yok iken

Anılan ismim Yıldız kökenli

Asla da haz etmezken Yıldız isminden.

Kuyruğum da vardı her ne kadar kabullenmesem de yıldızı

Hem yanıktı azıcık

Çok da can yakıcı

İdamesi bahçede

Gök kubbenin soluğu kesilmişken

Sadece bir buse kondurdum yalnızlığın alnına

Ahımı alan kim varsa ardımda

Umarımda değilken

Ve elimi tutan

Dalgalarla boğuşan o güvenilir liman

Ve de rüzgârla sevişen yelken

Andaki çekim

Anıları serbest bıraktığım

Ve inancım o idi ki

Artık yalnız değildim.

Uyruğum da uyluğum da kesinkes haşmetli bir acı

Ulak bildiğim size dair o kutsal inancı

Taşırken de en derinde

Bir uyak peşinde

Şiirlerin hüzünlü ekseninde

Evrim geçiren bir canlı

Nasıl ki ilk ve son vukuatımdı

Ve işte Rabbimdi sizi bana sunan

Bense sevgiye ve merhamete susayan

Sınandığım şu kısacık ömrü mademki

Sermiştim ayaklarınızın dibine

Ve siz ihtimamla özenle kaldırdınız beni yerden

Sığınak

Süt liman bir hayat

Nasıl ki dileğimdi gerçek olan

Ve işte en münasip lisan

Birlikte yol almaktan da öte

Kalbi İlahi Adalet için çarpan