Eksik Sayfaların Sesleri

Hayat, büyük iddialarla kurulup küçük tesadüflerle dağılan bir masaldır aslında. Sabahın erken saatlerinde sokağın o telaşlı kalabalığında yankılanan aceleci adımlarla, gece yarısı başını yastığa koyduğunda zihninden geçen o bitmeyen cümleler arasında gidip gelir insan. Yaşamak dediğimiz şey, bazen kocaman bir gürültünün ortasında, içindeki o kimselerin duymadığı derin sessizliğe sığınmaktan ibarettir.

​Zaman dediğimiz o acımasız ve aynı zamanda merhametli nehir, her şeyi alıp götürürken geriye sadece izler bırakır. Kitap sayfaları arasında unutulmuş kuru bir yaprak, yarım kalmış bir sohbetin zihinde kalan tortusu, bir şarkının göğüs kafesinde bıraktığı o tanıdık sızı... İnsan, en çok da vazgeçtikleriyle ve inatla tutunduklarıyla şekillenir. Hayat, ne tam anlamıyla siyah ne de beyaz; o ikisinin arasında, ruhun o yavaş ve sancılı olgunlaşma evresinde gizlidir.

​Belki de asıl cesaret, her şeye rağmen yolda kalabilmektedir. Planlar yaparız, yarın için büyük cümleler kurarız; fakat hayat, en çok da hesapta olmayan o dönemeçlerde karşımıza çıkar. Kırıldığımız yerden yeniden başlamak, eksildiğimizi sandığımız anda çoğalmak... Hayatın, o inatçı ve gerçek ritmi tam da buradadır.

​Bugün geriye dönüp baktığında gördüğün o yollar, sadece yürüdüğün coğrafyalar değil; içinden geçip de yarım bıraktığın, sustuğun, göğsüne taşıyıp da kimseye söyleyemediğin ne varsa odur. Ve en güzel hikâye, insanın kendi karanlığıyla barıştığı, yaralarını saklamaktan vazgeçtiği o sessiz anlarda başlar.