Bir Tost Bir Ayran Ve Bir Avuç Gözyaşı

11 Kasım 2026

Bir Tost, Bir Ayran ve Bir Avuç Gözyaşı

Bugün hastanede iki ayrı randevum vardı. Biri sabah saatlerinde, diğeri öğleden sonra. Gözlerim için her yıl rutin kontrole giderim. Bu defa gözümde farklı bir rahatsızlık var; kuruluk hissi, durmadan ovalama isteği... Sağ olsun, doktorum oldukça hassas davrandı. İlk defa karşılaştığım bir hekimde güven duygusu hissetmek hoşuma gitti. Muayene sırasında içimden, galiba bundan sonra bu doktorun devamlı hastası olabilirim, diye geçirdim.

Diğer mesele ise karaciğer enzimlerimin yüksek çıkması. Hekim bey ultrason önerdi. Bakalım, yapılacak incelemeler sonucunda nasıl bir teşhis konulacak? Elimde olmadan geriliyorum. İnsan, bedeninden gelen her yeni haberi biraz da kendi endişeleriyle dinliyor. Bu arada fibromiyalji ilacımı da yazdırıverdim. Hastane işleri arasında bir de eczane durağım vardı. Devamlı alışveriş yaptığım eczaneye uğrayıp ilaçlarımı aldım. Böylece günün sağlık mesaisi tamamlanmış oldu.

Hastalık modundan biraz olsun sıyrılmak umuduyla çarşıya doğru yürümeye başladım. Okuma grubumuza da bir sesli mesaj bıraktım. Aslında benimki, benimle hasbihal etmek isteyenlere içten bir çağrıydı. İnsan bazen bir ses duymak, iki çift laf etmek, düşüncelerini paylaşmak istiyor. Cemile'yi ayrıca aradım. Onun sesini mutlaka duymalıydım. Dostluğunun benim için ne kadar ayrıcalıklı bir yeri olduğunu sevgili günlük, seninle daha önce de pek çok kez paylaşmıştım.

Elim yine ağırdı. Kitabım yanımdaydı ama sayfalar sanki birbirine yapışmış, beni bekliyordu. Bir an önce bitirmek için acele ediyordum. Sözde yağmur yağacaktı; şemsiyemi de yanıma almıştım. Suyum ayrı, ıvır zıvırım ayrı, her ihtimale karşı hazırladığım eşyalarım ayrı... Bir de üzerime kalın polar giymiştim. Çarşıya doğru yürürken o polar beni yakmaya başladı. Sonunda çıkarıp elime aldım. Bir süre sonra kendi hâlime güldüm, hatta kendimden utandım. İnsan, niye bu kadar şikâyetleniyorsun, diye sordum kendime.

Tam da o sırada sarı sıcağın altında çalışan insanları düşündüm. Gün boyu güneşin altında ekmeğinin peşinde koşanları, sıcağa, soğuğa, yorgunluğa aldırmadan hayatını sürdürmek zorunda olanları... Benim küçük konforumdan yükselen bütün şikâyetler birden içime kaçtı. Bir polardan, bir şemsiyeden, elimdeki çantadan yakınırken başkalarının nelerle mücadele ettiğini hatırladım.

Hastalık modundan çıkmıştım çıkmasına ama bu defa da gözyaşlarıma söz geçiremiyordum. Sokaklarda ağlayarak dolaştım. İçimden, keşke yağmur yağsaydı, diye geçirdim. Yağmur damlaları gözyaşlarımla karışıp yüzümden aşağı süzülseydi. Hıçkırıklarımı gök gürültüsü bastırsaydı. Kimse neden ağladığımı anlamasa, ben de kimseye bir açıklama yapmak zorunda kalmasaydım. Şehir kendi yağmuruna, ben kendi hüznüme karışsaydım.

Gülseren ablayla birlikte gittiğimiz mekâna, Yücel'e, tost yemeye gitmek istedim. Ne var ki gücüm oraya kadar yürümeye yetmedi. Yakınındaki Nağme Kafe'ye uğradım. Bir çay söyledim. Ben ağladım, onlar dinledi. Bazen insanın konuşmasına bile gerek kalmıyor. Masanın bir ucunda çay soğuyor, diğer ucunda gözyaşları birikiyor. Karşındaki insanlar da seni anlamaya çalışarak sessizce eşlik ediyor.

Canan ve eşi Özcan Bey'le yine bir şiir akşamı yapalım diye konuştuk. Belki şiirler okunur, birkaç güzel söz paylaşılır, dostlukların etrafında yeniden toplanılırdı.

Oradan ayrıldım Yücel'e geldim sonra sipariş verdim. Sesim ağlamaklıydı. Gülseren ablanın şerefine bir tost istedim.

Arkadaşımı kaybettim.

Bu birkaç kelimeyi söylemek bile insanın boğazına düğümleniyor. Başsağlığı dilediler. O an, bir dostun ardından söylenen en sade cümlenin bile ne kadar ağır olduğunu bir kez daha hissettim.

Mekânın içerideki başka bir bölümüne geçtim. Kitabımı açıp birkaç sayfa okudum. Bir yandan satırları takip ediyor, bir yandan içimdeki dağınıklığı toplamaya çalışıyordum. Sonra tostum geldi. Yedim.

Sevgili günlük, sen hiç ağlayarak tost yedin mi? Bir lokma alıp boğazından geçmesini beklerken gözlerinin dolduğunu, ayranından bir yudum alıp kendini toparlamaya çalıştığını, karşındaki boşluğa bakarken bir arkadaşının artık yanında olmadığını yeniden hatırladığını bilir misin?

Bugün ben öyle bir tost yedim.

Bir zamanlar Gülseren ablayla birlikte oturduğumuz bir mekânda, onun anısına sipariş edilmiş bir tost... İnsan bazı dostlarını kaybettikten sonra onların yokluğunu büyük törenlerde değil, işte böyle küçücük ayrıntılarda yaşıyor. Bir masa, bir ayran, bir tost, birlikte gidilmiş bir mekân...

Şehir bugün kendi akışındaydı. İnsanlar gelip geçiyor, dükkânların kapıları açılıp kapanıyor, çarşı kendi telaşını sürdürüyordu. Ben de o kalabalığın içinde yürüyordum. Ama içimde bir sandalye boştu. O sandalyenin sahibi artık gelmeyecekti.

Bugün hastane randevularımla başlayan günüm, bir dostun hatırasına yenilen tostla son buldu. Bedenimin sağlık haberlerini öğrenmeye çalışırken ruhumun hâlâ bir kaybın yasını tuttuğunu fark ettim.

Bazı günler insanın hem bedeni hem de kalbi muayeneye ihtiyaç duyuyor galiba.

H. Çiğdem Deniz