Varlığın Tenhası

Ruhun labirentlerinde dolaşırken fark ederiz ki; en hakiki hikâyeler, hiç söylenmemiş olanlardır. Kitapların sararmış yaprakları arasında, kahve fincanının dibinde telve gibi biriken o hüzünlü tebessümler... Hepsi insanın kendini arama serüveninin birer durağıdır. Dostoevsky’nin sokaklarında yankılanan o dipsiz vicdan muhasebeleri gibi, biz de kendi içimizin bodrum katlarında, geçmişin tozlu raflarında dolaşır, kaybettiğimiz parçalarımızı ararız.

​Aslında her şey, bir eksilme ve çoğalma dengesidir. Yalnızlık, korkulacak bir ceza değil; insanın kendi iç sesini en saf haliyle duyabildiği, kelimelerin sığınağıdır. Ne yazık ki ya da ne iyi ki, hayatın en derin anlamları, en gürültülü kalabalıkların içinde değil, gecenin en sessiz saatinde pencereye vuran yağmur damlasında saklıdır.

​Belki de hüner, acıyı yok saymak değil; onunla dost olabilmekte, nasır tutmuş kalbi yeniden incelikle atabilmektedir. Çünkü insan, ancak hissettiği kadar vardır; gözyaşıyla sulanan topraklar en gür çiçekleri açtırır. Ve kelimeler, tam da bu yüzden var olmuştur: İçimizdeki o dinmeyen gürültüyü dindirmek, zamana ve unutuluşa karşı koyabilmek için...