Küçükken Ben

Küçükken her şeyim vardı benim en çokta her şeyi yapabilmek için vaktim...
Büyüklerimin "ah senin yaşında olsam, hiçbir şey istemezdim" gibi sözleri en nefret ettiğim şey olsada o hali tefekkür edip hissetmek isterdim.
Ve küçükken hiçbir şeyim yoktu benim yüreğim saf kalbim tertemiz zihnim bir kere gördüğümü unutmayacak kadar pak ve günahsızdım.
Altıma kaçırdığım da bunu söylemekten mutluluk duyarcasına gurursuzdum ne güzeldi o günler bir komşu vardı evde zıplayıp rahatsız ederdim kavga çıkardı. Sonra pişmanlıklarımız fayda da ederdi ah çocuk deyip makas alırlardı yanaklarımızdan.
Hep iyilik doluydu saf yüreğimiz kankamla aynı kızı sevdiğimizi anladığımızda ailelerimiz şeker ve çikolatayla kandırmışlardı bizi sahi o kız nerede bilmek isterim şimdi.
Mahallede ağabeylerden gol yemeyeceğim diye panter gibi zıplayıp ayağımı incilttiğim zamandı onlar şimdi öyle çocukta yok be yada biz farklıydık.
Küstüğümüzde ertesi gün hiç bir şey olmamış gibi takılırdık kin de beslemezdik o zamanlar...
Fotoğraf makinem vardı kızılay`dan almıştık kankamla önce bir güzel çekilir fotoğrafçıya getirirdik resimleri yarı yarıya bölüşürdük paylaşmakta vardı yani. Lahmacun yemeğe gider bol bol acı biber koyardık delikanlılık ya hiçbirimizin ağzı yanmazdı. Hava atardık sonra birbirimize derslerimizle ve öğretmenimizin yanına çağırıp bir şeyler söylemesi mutlu ederdi, mutluluk için başka şeyler aramazdım.
Dayak yediğimizde gözlerimizin morluğuna aldırış etmeden attığımız yumrukları sayıklardık bir kaç kişiydik ve özel üretim sanardık kendimizi.
Pepsi den çıkan sert toplar vardı ve erkekliğe o toplara kafa atınca girdiğimizi sanardık, ilk ben kafa vurmuştum topa beton gibiydi buna rağmen çaktırmamak takdire şayandı.
aradan yıllar geçti dünü hatırlamazken yıllar öncesini özlemle dün gibi hatırladım.
Hüzün verse de kaybettiklerimizle bu yaşam bu alem bizim manevi kayıpların tedariki yok sadece...
Ne desem ki küçüklerime " Şimdi senin yerinde olsam hiç birşey istemezdim" mi...!