Sanırım Ölmedim

Elimde bir kalem, beyaz bir kağıda hayatı karalarken aklımda binlerce denklem… hepsi birbirinden bilinmeyenli…
Bir sessizlik!içimi ısıtan, tüm benliğimi kaplayan… hemen ardından anlamsız bir gözyaşı yağmuru ve küçük bir sinir krizi….
Bir tebessüm çukurunda çalan intihar senfonileri…Ölüm ile acı arasında ince bir çizgi…
Duygular gözlerimde bir perde gibi…kapanan hayatlar, çöplüğe atılan dostluklar ve gidişler..
İçimde kopan fırtınalara rağmen susmak, soğukkanlılıkla ilerlemeye çalışmak, beklide mutluluk numaraları yapmaktır hala bunları düşünmemi sağlayan…Sürdüğüm düşlerin ardından bir çıkmaz sokak ve elimde bir bıçakla haykırıyorum gökyüzüne.. sıyrılan emanetlerin parlaklığı keskinliğinden değildir elbette!! Zaten acı ve isyan yok muydu hayatın felsefesinde…
İsyan….Aslında sadece hazmetmeye çalışmak ve yalnızlığa boyun eğmemektir!!
Günlerdir uyuyamıyorum…. Rüyalarım birbirinden mecalsiz.. bir boşluk ve sürekli aşağı düşen bir beden.. kanlar içinde!! Her uyanış sadece birkaç damla gözyaşından ibaret!
Jilet, damarlarımda gezen yalnızlığı keserken bedenim buz gibi..
ve bir yeni sabah daha!