Biliyor Musun

Yürürdük yan yana yakınlığımız kadar uzaktık belki

Rüzgâr tarardı saçlarımı

Parmaklarınla tanışmadan önce

Ne önemi vardı ki aylardan Nisan'mış

Mayıs gülleri bastırırdı nasılsa yağmurun kokusunu

Bir zaman bir tarihti hatırlamıyorum

Tren sesini duyuyor musun diye sormuştun

Ne istasyon vardı halbuki yakınımızda ne liman

Geleceğe giden şimendiferlere el sallayan bizler mişiz

Ayaklarımızın hiç değmediği o gardan

Rumeli caddesindeki elit bir kafenin ikinci katında

Ardımızda öperek bıraktığımız

Belki çocukça

Belki dudaklarınla hiç buluşmadan

Denizin kayalara şavkınca

Gecenin sabahlara borçlandığınca

Ürpererek sebepsizce göz kısışlarından

Bundan kalma bir alışkanlık belki

Ay ışığı üşümelerim

Seni kaybetme korkumdandı oysa

İşaret levhalarını çıkmaz sokaklara çevirişim

Bu yüzdendi işte

Hiç bilmezsin

Mabede kapanır gibi şiirlere adandığımı

Çünkü yazdıklarım senin ölümsüzlüğünün

Sessizce geçiyor yine

Pencerenin kenarından akşam üzeri

Bu saatlerde dilenir zavallılığım küçücük elleriyle (seni)

Bir martının kanadından uzansam şimdi

Pierre lotiye

Ve şımarık kahkahaların yükselmiyorsa

Köhne bir masadan

Ahh

İnadına unutmak istemeyişlerim var ya

Alın yazımı reddetmek sanki

Biliyor musun

Seni sevmek daha zor ve ağrılıdır yaşamaktan

Bu yüzden ölmek istemeyişim belki