Musahabe

Hançerlenmiş bir zaman
Ve o zamanın yitik çocukları
Aslında biziz bulduğumuzu kaybettiğimiz
Aslında biziz başkasını kendimize şikayet ettiğimiz
Kaybolan aydınlığın ardından
Karanlığa mahkum olan biziz
Biziz en derin okyanusları geçip bir damla suda boğulan..
Aslında ölmek bizim alnımıza yazılmış
Bizse o yazıyla beraber derimizi de yüzmüşüz
Ama bilememişiz hayata ölümle beraber doğmuşuz..

Çalınan zamanın ardında elimizde sadece umut kırıntıları var
Bazımız onunla ümitlendi bazımız onu da tüketti
Nefis saltanat kurdu kalbimizde
Ve biz şimdi nefsimizin esiriyiz
Anlayamadık var mı ki İslam dan öte istikbal
Ve bilemedik Allah a kul olabilmeyi
Bazımız melekler gibi gezerken semada
Biz bilemedik üstümüzde ki çamuru silkelemeyi
Kendi kalbine ihanet eden bir kalbin yükü var içimizde
Yavrusunun ağzına kusamadan ölen bir serçenin mahcubiyetini taşıyoruz
Varlığında yokluğunda sahibi birken biz kendimizi hakim sanıyoruz..

Girdiğimiz sokakların hepsi çıkmaz sokak
Bizi aydınlığa çıkaracak rehberi istemiyoruz
Semada melekler ağlarken halimize
Bizse kendi halimize gülüyoruz
Bizler galiba ateşe yürüyoruz
Kimimizin elinde şirk
Kimimizin elinde riya
Kimimiz de koşuyor ateşe taparcasına..

Allah ı zikrederken her bir zerre
Bizler şükür bile etmiyoruz
İsyan ediyoruz
İsyan ettiğimiz dilin bile Allahın olduğunu bilmiyoruz
Yaşayan ölüler olarak bu hayatta yaşıyoruz
Ama yaşadığımızı sanıyorum
Biz bile bile dikeni seçiyoruz
Pişman olmak mahcup olmak ve aldanmak için yaşıyoruz..

Dünya nefis ve cehennem
Riyakar gülüşleri sıyırdım yüzümden
Aşkına şahitlik ederken zerreyle ben
Benim olan her şeyi sana adadım
Bundan böyle Sensiz çarpmaz bu yürek
Anladım ki yalnızca Senin için yaşamak gerek…