Ben Senden Hiç Vazgeçmedim ki

Bilmem,
Gecenin hangi saatinde.
Dev sessizlikte gelirse arkasından.

Sonrası,
Çok cümlenin içi boşalmış farkında olmadan.
Bir uçtan bir uca.
Yüreğimde bir şiir takılı kalmış.
Dizelerinde susmayan,
Haykırışların bitmediği,
Kimsenin bilmediği,
Senin duymadığın!

Be Adam!
Nerden başlasam kanamaya.
Öyle yüzleşiyorum kendimle.
Yalnızım!
Senden bir iz arıyor gözlerim.
Nede olsa ilk gündeyim.
Yok hayır!
Varlığın bir tarafa ben yokluğuna gebeymişim.
İncinmiş bir öpüş duruyor dudaklarımda,
Kıvrımlarında mor sevdalar.
İlk acı,ilk gözyaşı.

...Ve
Yeni bedenlerde karşına çıkar aşk.
Yine de ilk kaybettiğine yanarmış yürek.
Kimbilir kaç kişi söyler,
``Yeni olan ,eskiyi rafa kaldırmaktır``

...Sonra
Törpülenmiş hayatlarda,prangalı yürekler.
Çok zaman aynı cümle düşer usulca.
...``Yine kaybettim!``

Boşver!
Son giden de ilk gidenin aynısı.
Aman ya!
Gözlerimde tomurcuk gözyaşları.
Tırnaklarımı geçirdiğim avuçlarım,
Sen kanar hala.

Belki!
Zamanda yolculuk yaptı söz geçiremediğim yüreğim.
Yaklaşamasamda,
Uçuk kaçık gülücüklerle avunduğum,
Kaçamak bakışlarla izlediğim...SEN!
Başkalarına ait savurgan zamanlarda itilip
kakılsamda,
Zaten biliyorum...
Esmer hüküm sürüyor bütün bitişlerde!
Ama olsun.
Yine de ben,
Senden hiç vazgeçmedim ki!