İncir Çekirdeği

Alnına şiir sürdüm zeytin dalıyla, aylar yıllar boyunca

İncir çekirdeğini doldurmayan bahanelerinden sıyrılıp vakit bulamadı

Fırsat yaratamadı gün/aydın/latmaya

Belli ki; inat hurmasıyla niyetlenmiş küslük orucuna

Bayramları anlık yaşatmaya yemin mi etmiş ne

Kalbimi kurban edip, ellerine mavi kanlar bulaştırmış…

/Sorular kemiriyor beynimi/

Hâlâ özlemedin mi , adını umursuz yazdığım adam!

Bensizliğin çetelesini tuttuğun yetmedi mi?

Düşürdün mü aklından mor akşamları

Sildin mi tüm kutsi anıları

Hiç esmedi mi hayalim gözlerine

Ruhumu gömdüğün yalnızlıktan hayıflanmadın mı?

Elinden gelmedi mi kulağıma ses üflemek

Dut mu yedin bülbül iken, dilin niye kilitlendi

Koşulları zorlayıp kanıtlayamadın aşkı

Hangi yalan mazeret avuttu günleri

……?

Böyle gürültüsüz bitimler yakıştıran biz miyiz?

Meçhul yarınlara sessizce yürüyüp çekildik,

Kavgasız, patırtısız gitmeler sığdırdık dağlar ötesine

Konuşacak gücü bulamadık, sanki lisan yoksunuyuz

Ne seviştik ne dövüştük neticede

Şakağından vurdu hevesimi

Doğduğum gün, sevincimi öldürdü

Gül yüzüm tebessüme hasret iken, uluorta hınzırca dağıttı gülüşünü

Kimseden kıskanmazdım oysa, kendimden bile

Öylesine hür, sonsuz özgür kılardım

Ele âleme gül dağıtsın diye değil elbette!

Keşkeleri hiç sevmem, hiç de pişman olmadım güvendiğime

Sadakatinden şüphe duymayacak kadar saf sevgime sığınırdım

İncir çekirdeği kadar zaman dilimi ayıramadı ne yazık

Kaç kez kırdım kalemi ardından, kalbim kırık çok mu?

……!

Sevdayı koynumdan aşırdın

Vedaya davetiye çıkardın

Hayır, asla kabullenmem,

Ayrılığı kapıya ben çağırmadım

Unutma; sen beni herkesle sayfalarca aldattın!

Kahretsin seni en seven, yine ben…

Sadece nazlın….