Melal

Karanlık bir sokaktan
Geçer gibi geçtim gözlerinden bir cinnet vakti
Uyanmasın diye sesimden huzursuz ruhlar
Avcumdaki ateşi  kalbimden gizledim
Yandım
Suyun içinde bile yandım..aldırmadım.

Gözlerimde donup kalan hüznün buğusuyla
İlk kez dokunduğumda    dudaklarına
Bilmiyordum,
Gitmelerin ölüm  kadar soğuk
Kalmanın yaşamak kadar zor
Ve senin bir adınında Melal olduğunu.

Belkide bu yüzden
Bu kadar çok  sevdim geceleri.
Adımlarının, 
İçimdeki  bütün hezeyanları 
Bastıran sessizliğini,
Tenhalarında büyüttüğüm  özlemimi,
İbtilamın senin adınla başlayan  nevmidini.
Ama en çokda
 Saçlarından ay ışığı damladığı zaman
İçimdeki  çocugun
Bana seni sevdiğimi söylemesini.

Ahh
Ruhumu yıkayan ateşsin sen ey acı
Aşkı sınayan korku,
Aklı unutan intihar
Ve adını yaşatan ölümsün dudaklarımda .
Gel üstüme gel yine istiva et gözlerimi
Keder öldürmüyor nasılsa insanı
Yaşatıyor tükenen hayatlarının seyrinde.

Kendinde mahkum bir duvarım ben
Yüzümde anlatabildiğim kadar hasret
Anlatamadığım kadar nedametle bekliyorum seni .
Ben ki  iki ölümün varisi
Kendi izmihlalinin sessiz şahidi
Gel yine çekinme
Şakaklarımdan  in sokul kalbime.
 
Nasıl olsa   bir gün   
Bir yıldız gibi düşer ölüm karanlığına mağribin.
La mevcude İllallah der içimden bir ses
La mevcude İllallah..
Aydınlanır vechi ,ezher olur gecemin.

Kalbimde ki çocuğun gözlerinden öp ey acı
Dokun usulca saçlarına
Kapatmadan önce gözlerimi
Gel ,son kez ...son kez dokun ruhuma.