Leyleklerin Suçu Yok

Vazgeç gönlüm

Yama tutmayan boşlukların usandı

Bağrında asılı duran ateş bile sitemli

Özlemini çektiğin düşlerden çek ellerini

Unut semaya bıraktığın umutlu nefesini

Sus!

Ömür sessizliğim lodoslanma

Şiirlerim süpürüyor parmaklardan akan sızıyı

Manevi makama uzak duran bir ihtimalde

Kaygılı hasrete banıyorum yüreğimi

Saklı tutulan metanete bodoslama dalma

Bak işte

Her masum kokuyu şefkatle kundakladın

Düşmüyor işte kucağına muradın

Eksik yaşasın nisa tarafın

Kutsal unvanın da kusur kalsın!

Kabullen be gönül

Beyaz cennetin meleği eteklerine düşmez

Ak sütün sıcaklığında ıslanmayacak bedenin

Göbeğinin içinde sevinç sancıları çınlamaz

Bilirsin ısmarlama kader yazılmaz

Gökler ötesinden ferman gelmiyor ise

Candan can kopmuyor, ol denmeyince

Suçlu arama döne döne