Mısralarımda Yaşıyorum

Koca şehri mısralarımda yaşıyorum

Her halini temaşa ederek,

Göğe yükselen bakışlarımdan

Ağırlaşan günahlarım düşüyor

Tanrı mirası ruhuma,

Duygularım, doğrularım şaşkın

Yakınından bir haber

Farklı suretlere tenezzül ediyor,

Bozulan ashabımdan

Saçma sapan acılar doğuruyorum.

Sokak lambalarının teşhir ettiği

Yaralı yüzümü,

Yeni işlenmiş cinayetlerin

Tanığı olmaktan kaçırıyorum

Şeytanın metresi olmadan,

Çekiyorum kaldırımlara yansıyan

Ürkek gölgemi,

Aynı kökten türediğim

Bütün kadirbilmezlerden.

Üzüntünün kadehinden

Ardı kesilmeksizin,

Bağışlanmış duygular içiyorum.

Cevabını almayan tövbeler

Aza kanaat etmenin

Hürmetini taşımıyor artık.

Geceler tiryakisi olduğum

Bu koca şehirde

Nefesimi tüketirken,

İçimdeki yabancı

İşlediğim kusurlar yüzünden,

Aslını inkâr etti

Karanlığa boğulmak için.

Ölüm duygusu

Üslubunu değiştirmeden,

Aklımın vaziyetini

Ahlaksız yağmalara yöneltip

Türlü hileyle

Bölünmüş vicdanıma yüklenirdi.

Yazık güya şehirliyim…

Toplama insanlardan

Daha fazla işliyor aklım,

Nerde, kolumun altına sıkıştırdığım

Yasak yayınlardan başka

Taşıyıp okuduğum hangi gerçek besliyor beni,

Düşünce üstü olan kim

Ben miyim yoksa

Küçümsediğim o yarı ümitli insanlar mı?

Maalesef bütün yeminlerimi

Aşırı isteklerin doğurduğu

Şiddetli arzulara

Mecbur etmişim.

Alacağın olsun koca şehir

İnsancıl niyetlerimi bozduğun için.

                         06/12/2010