Anılarla Yılbaşı

ANILARLA YILBAŞI

Yılbaşı gecesiydi

Saat sekize on kala

Son yolculuğa çıktı

Gecede hayat sustu

Kadın kıpırdayamıyordu

Ölüm müydü bu yaşanan

Az evvel nefes alıyordu

Tüyler ürpertici duyguydu

Ağlasa, konuşsa, bakıyordu

Yanına gitti, göğsünü dinledi

Son tiktik sesleri, yavaşladı

Ve sustu, atmıyordu,

Gözleri tavana bakıyordu

Eliyle gözlerini kapadı

Baktı, nafile, kapanmıyordu

Doymamış, doyamamıştı hayata,

Yenilmişti zalim hastalığa

Kadın usulca elini tuttu

Adamın alyansını çıkardı

Baktı, taktı parmağına

Yerde terlikleri duruyordu

Dokunamadı

Derin bir sessizlik vardı

Uğulduyordu kulakları

Rüya mıydı yoksa yaşadıkları

Yok, yok, başka bir evrendeydi

Yaşanmamalıydı bunlar

Çaresizdi, biçareydi, öksüzdü

Adam sessizce gitti

Ardından dört yetim bıraktı

Üç yavrusu ve biçare eşi.

SERAP ATAY

11-11-2010