Sürünceme

Nasıl ki ellerini araladıysa

Öyle düştü zemheriye beş kala aşk

Asılı kaldı avuçlarında bir tutam zümrüt

Ne söylendiyse boş,

Ve ne gereksiz uğrunda harcanan gece mesaileri…

Öncesinde

Tutulası bir güncede biriktiriyordum yüzünü

Sevgilimdi

Sevdiğimdi

Ya sonra

Yoğrulmaya kalktığı hüzün

Eğreti kalmamış mıydı gözlerinde…

Parmaklarının ucundan

Kayıp, kayganlaşıp

Zemine çakıldı aşk

Dağıttı topladığı ne kadar yaprak varsa takvimden

Lacivert bir yıldız

İntihara boyandı kirpiklerinde

Sonrasında

Düşüme sığmayan çiçeklerle bekleyecektim yolunu

Sözdü

Sözümdü

Ve önce

Çamura bulandığı dağ

Aşılması zor değil miydi o minicik tırnaklarına…

Gitti

Ezberlenmiş tüm şarkıların nakaratından

Bir parça ezgi akıyordu paçalarından

Kalktı

Şapkasının ucunda bir damla yağmur

Tabanlarında sürüklediği