Duaya Açılan Kanatlar Kırıldı

Azrail tacını giydi

Öfkeler ölüm kustu

Taş kesilmiş vicdanlarda

Kan ağlıyor merhamet.

Akılların kutsadığı

Baş tacı istekler,

Alaya alınmış

Şartlara teslim

Şüpheler sarmış

Bütün zamanı.

Putlaşan sırlar

Şaha kalkıp

Zamansız ölümleri

Toprağa ikram etmenin

Zorbalığını taşıyor

Korku burnundan.

Saflığın gölgesi yırtılırken

Şeytanın ellerinde,

Kusurlu gözlerde peydahlanan

İğrenç şaşkınlıklar

Damlıyor düşüncelerime.

Terbiyesi kıt türemelerin,

Sarhoşluğunda gezen

Acemi duruşların

Tanrı korkusunu

Yanlı tutumlara devredip,

Duaya açılan kanatları

Bir, bir kırdığını gördüm

Yıllardan beri….

İçi şişirilmiş ümitlerin

Şaşalı manzarası

Karanlığın mabedinde

Yasaklı zevkleri

Mesafelere yaydıkça,

Sayılı kalmış günlerin sonsuzluğu

Mucizesini yitirip,

Kadirbilmezlerin ellerinde

Zamana kadeh kaldırdı

Açlığını haykırarak.

Nefsini kabartıp

Kabahatleri lüzumlu gösteren

Zavallı asiler,

Aza kanaat etmenin

Şaşalı görüntüsünden

Kaçan korkaklar,

Söyleyin hangi emelleri yakıştırdı

Çirkefe batmış ruhunuz,

Çirkin huylarınızı basıp gittiğiniz

Bu yaşlı dünya mı taciz etti

Kirlenmiş iradenizi?

Âdemden miras kalan

Zayıf itaatin

Mecbur kıldığı

İhlallerin insafında kıvranıyor

Bütün insanlık,

Yaşamın kutsallığını hiçe sayarak.

                             08/01/2011