Online Üye
Online Ziyaretçi
Sabahın geçmiş bir saatinde kalktım. Evden çıktım. Çarşıya doğru yürüyorum.Gözbebeklerim kızarmış, kafamda sebepsiz bir ağrı…
Bir yokladım elimi. Dünkü gibi, her günkü gibi. Kupaya kafadan çakıyorum…
Cep telefonum çalıyor,umursamıyorum…
Yolda birine denk geliyorum.Abisini cezaevine atmışlar. “-Neden?” dedim. Çeklerini ödeyememiş.
“-Abi bozuk paran var mı ?” diyor.
Dünden beri yemek yememiş…
Dört taş arası düşünceler geçiyor içimden…Nasrettin hocanın tavuğu gibi, sadece düşünüyorum…
Birkaç sofi görüyorum ilerden. Selamı esirgiyorlar.Onlar cennetle müjdelenmiş, kirlenmiyorlar…
Hasetlik yüzlerine çıban gibi oturmuş. Sıksam, Kabil ağlayacak… Hiçbir şeyim yok üstelik…
Nihilist düşüncelere gülümsüyorum.
Tekrar bakıyorum elime. Hiçbir yerde kalp kalmamış.Kupaya kafadan çakıyorum.
ABD Füze kalkanını dayatmış yurdum toprağına, bizimkiler kamuoyuna kılıf arıyorlar…
Elimi cebime sokup son sigaramı çıkarıyorum. Kayınpederim daha yeni ölmüş kanserden...Sigarama bakıyorum bir an. Yine de yakıyorum…
Boş sigara paketini yere atmıyorum, cebime koyuyorum. Bunca sıkıntı içinde, bu duyarlılığıma kendim bile gülüyorum…
Çarşıya varıyorum…Ne camiye gitmek geliyor içimden, ne de meyhaneye…
Öğle ezanı kulağımı delip geçiyor. Beynimde ve yüreğimde, bir yerlerden bir şeyler bana “gel” diyor…
İmam sağlam bir besmele çekip, okumaya başlıyor. Yüreğinde liseden kalma sevda yarası, kafasında odun - kömür parası…
“Tebarekellezi biyedihil mülk…”