Abi

Köstekli saat gibi akıyorken zaman

Ellerini yüzüne kapatmış bir hayattı çığlıklarımız

Hani kirli yüzümüzden akardı gözyaşlarımız

Kıraç toprakta can bulmak

Tohum olup yeniden yaşama durmak için

Kaç yıl bekledik biliyor musun istasyonlarda

Kara trenlerimiz gelmedi be abi

Kara bedenlerimizin gitmediği gibi

Kıyama meyletmişken yüreklerimiz

Sırtına kocaman yük yükledi ayrılıklar

Serpilen her tohumu besledin ellerinle

Söylesene az mı ter akıttın erirken geleceğin

Vurulurken sözcükler

Vurulurken siyah beyaz kalemler

Şakaya karıştırıp katık ettin acıları abi

Şakayla büyüdük bak çocukluğumuz gibi

Ismarlama sevgi imgeleri topladım sana

Hani utandım biraz, çiçekle bezedim sonra

Bilirim ki diğer yarın olmak mutluluktur bana

Geceyi bölseler, inşikak gerçekleşse bile

Yarın bir bütün olacaktık yaşamda

Sahipsiz kurşunlar delerken bağrımı abi

Özledim ama söyleyemedim yetim çocuklar gibi

Koca bir çınar devirdim sözcüklerden sana

Sahiplenmiş toprakların yazgısını söyledim

Bir deklanşör karesine girmek için bile

Yıllarca emekledim

Hep gurbetten seslendim hiç duydun mu bilmem

Şişerken gözlerim yumrukla seni seslendim abi

Hayatta tek dayanağım sen varsın gibi

Yine ordasın ben burada güneş öykünür bize

Toplasan bir andır biriktirdiklerimiz yüzyüze

Hani bulunur derler herşey istersen, ancak

Bulunur mu bilmem ağa gibi bir bey

Baba gibi bir şey

Sana söylemediklerimi şiire verdim abi

Saygıdan kızaran erguvan gibi