Hüsnüzan

HÜSNÜZAN

Ne bir söz ne de iz, kalmadı bir şey
Kayboldun ufukta, kızıl tan kaldı
Hüzzamdan çalarken, o efsunlu ney
Ruhum senle gitti, bana can kaldı



Tek mutlu bakışı, gözümden çaldın
Çözülmez sır olup, ummana daldın
Bir gülüş kalmıştı, onu da aldın
Damarımda gezen, sarhoş kan kaldı



Şu mutlu selamı, ele versen de
Bent tutmaz gözümü, sele versen de
Kıtalar aşırıp, Nil'e versen de
Sitemkârım sanma, hüsnüzan kaldı



İklimler ötede, bilinmez yurdun
Sana ram gölgemi, alnından vurdun
Süzülüp giderken, şöyle bir durdun
Hüzünkâr gözümde, bir o an kaldı


Muhammed Mehmet GÜL