Gidiyorum

Solmuş düş yanıkları bırakarak ardımda

Bahtımı rüzgârına takarak gidiyorum

Ellerimle böğrüme hançer gibi vurdum da

Yönsüz bir ırmak gibi akarak gidiyorum

Hangi kaldırım taşı kaldıracak gölgemi

Hangi bardak gösterir bilemem gâmda demi

Ey  benim yalnızlığım beni bırakma emi

Uğruna albümleri yakarak gidiyorum

Ne ben beni anladım ne anladı söz beni

Ne tarife çalıştı bağrımdaki köz beni

Baharları unuttum yâr bilmeli güz beni

Gölgemin gölgesini yıkarak gidiyorum

Camdan fanusmuş meğer vefada olan denge

Beyhudeymiş taarruz kaybettiğim her cenge

Fazla zaman kalmadı veda vaktinde renge

Çile yorganlarını dikerek gidiyorum

Düşlerim düşten düştü ağır imiş uykusu

Kör geceler gibiyim sanki gayya kuyusu

Hangi şafakta biter vuslatsızlık korkusu

Üç adımda bir eyvah çekerek gidiyorum

Yol uzun yolcu yorgun nefesim yere yakın

Belki de bu gidişim dönülmeyen son akın

Elimde gâm asası sırtımda eski çıkın

Bana ait ne varsa dökerek gidiyorum

Evet evet ben buyum bilinmez yola gedâ

Belki bir düş yongası ya da buruk bir sedâ

Küskün fener olmalı  dilimdeki elveda

Yürüdüğüm yolları sökerek gidiyorum

Gözümde çırpınıyor bir hayâlin melâli

Leyla'yı inletirdi mahzun perişan hâli

Elifi rüyaların ah efsunkâr hilali

Gözlerine son defa bakarak gidiyorum

Ne el sallayan olsun ne bir damla gözyaşı

Yalnız yalnızlık olsun dudağımın sırdaşı

Başımı koymak için yeter bir mezar taşı

Ölüme beş kalayım çökerek gidiyorum

Hangi gün taşıyacak kederlerimi saki

Hangi imam diyecek ardımdan hüvel baki

Rindanece olmalı o son anın idraki

Başımı iki yana bükerek gidiyorum

Makberî – Ahmet Akkoyun…….04/09/2010…….22:50……..İst