Fırtına Zamanı

Belli belirsiz ışıldayan göğe inat

Acının karinesi gizliyken boşlukta

Semada sallanan çizgiye bakıyorum

Yavaşça yükseliyor vicdanlar

Yavaşça ölüyor insanlık

Yavaşça

Ağlıyorum

Hırçın bir dalga sesiyle uyanıyorum

Hırçın bir deniz seriliyor ayaklarıma

Anlamsız sesler fısıldıyor rüzgâr

Heyelan oluyor kelimeler cümlede

Erozyona uğruyor sahipsiz masallar

Dizlerim titriyor

Avludaki kapı habire çarpıyor

Çatıdan uçuşan geleceğimizi

Çöpçüler bir hafta sonra

Kirli bir deniz kenarında buluyor

Sallanıyor evimizin balkonları

Yürekler sallanıyor

Bir öfke sağanağı boşalıyor ardından

Bir öfke, sele veriyor hayalleri

*** 

Gecenin ikinci deminde

İmsak vaktine yakın

Hışımla titriyor gökyüzünde yıldızlar

Ay, evimizin bahçesine iniyor

Ay, kuyunun dibinde parlıyor

Kahırla içini döküyor dünya

Pompei’de herkes taşa dönüyor

Lav püskürtmüyor artık Edna

Kalplerin üstünde volkanlar patlıyor

Vaveyla dökülüyor son kalan sesten

Ardından bütün nida kesiliyor

Ardından yanık ekin yaprağı oluyor bedenler

Şimdi fırtına zamanı sevdiğim

Arafat’ta vakfe durmaya hazırlan…

devam edecek...

SUSTUNUZ

Beka Yayınları

2009