Değil mi

Aksam geceye

Sabaha kadar inlesem tellerinde zamanın

Derin kuytularda sabahlasan

Yine de sancılarıma derman olmayacaksın değil mi?

Ağır aksak sana koşan ayaklarım var

Her durduğumda acıyan

Her koştuğumda kanayan

Tırnaklarımdan beynime akarken varlığının adresi

Kanım çekilse de damarlarımdan akmayacaksın değil mi?

Yüreğimi kervan ettim yoluna

Susuzluğumda nemlenmiş gözyaşlarımı içtim

Sürgüne gönderdim firari düşlerimi

Bir serçe yüreği kadar kaldı ellerim

Uğrunda yansam İbrahim’i ateşte bakmayacaksın değil mi?

Yokluk varlığında yaşanmayan zamanmış

Aynalar küsmez küs olduğunda gülmezmiş

Bıçak gibi dökülürken vuslatın bağrıma

Acı kan gibi dolarken çatlamış hücrelerime

Bir mum alevinde gezinirken bakışlar yakmayacaksın değil mi?

Islak mektuplar yazdım geceler boyu

Öptüm ayaklarından sana uçan turnaların

Katre gibi çağıldarken ruhum gecede

Çöle dönse de gülistanımız narınla yanarak

Alevler içinde çırpınsa da yüreğim takmayacaksın değil mi?

Sonsuza uzanan ince bir çizgiyim

Yaklaştıkça büyüyen umutlarım var ellerimde

Son sözü zahir saçan yârin aşığıyım

Uğrunda düşerken tek tek kalelerim

Sevda nihayetiymiş duygu sağnağının

Göz pınarlarına inerken kara bir perde

Kirpikler kan olup akarken oluk oluk

Son durak yürekten sürgüne gönderilmekse