Davacıyım Hakim Bey

Davacıyım hâkim bey

Kalbimi çaldılar ansızın

Hırpaladılar, yordular, oynadılar pervasızca

Görmezden geldiler içindekiler

Benim öyle bir kalbim vardı ki hakim bey

Bir tarafı iki dudak arası kadar dardı

Bir tarafına ise dünyalar sığardı

Dar olan tarafa gönül kapısı derdim

Açmazdım öyle her gelip geçene

Gerçi pek de geçen olmazdı ya önünden

Ama bir gün nasıl olduysa açılıverdi aninden

Güneş doğmuştu sanki tozdan görünmeyen gönüle

Öyle bir güneşti ki saniyesi yeterdi bir ömüre

Sonra bir gün o güneş söndü hâkim bey

Aniden karardı gönül

Kapandı kapısı vuruldu kilidi

Söyle be hâkim bey bu ne biçim sevda idi

Davacıyım hâkim bey

Yüzlerce insan koydum kalbimin içine yüzlerce suret

Sonra baktım hepsine uzaktan bir bir

Kimi nasıl aldatırım diyordu

Kiminde vardı kibir

Davacıyım hakim bey

Bu hayattan da davacıyım

Olmadık şeyler çıkarıyor her gün önüme

Suçlu ilan ediyor beni hayâsızca yaşamadım diye

Ve cezasını veriyor sevdiklerimi bir bir alarak

Yaşamak ne zor imiş hâkim bey şereflice kalarak

Biliyorum şimdi sen de suçlayacaksın beni

Diyeceksin sen misin bu geminin doğruluk dümeni

Yok be hâkim bey ayak uyduramadık işte hayat denen meluna

Kul olmayı yediremedik bir Allah'ın kuluna

Hep bu yüzden yazarım

Her gün sitem ederim

Kır kalemi hâkim bey cezam neyse çekerim