Atiye Kadın

sokaklar eskitilmiş
parke taşları kehribar
yanlarından hafifçe
basıktır çocukluğum
ve adam akıllı güzel kokar
o vakitler,
zift akıtan bacalar

sürgüsü açılır ilkin
kamaştırıp dişlerini
ahşap kanatlı kapının,
rabıta sesi ezilir
tabanların altında
rutubet tadarım
bükünce damaklarımı

maşrapası tüner
kurum bağlı sobaya
dolaşır borulara
mintaks kutuları
pusarım yüklüklere

çatması düğümlü Atiye Kadın
divanına kurulur
şehirler bina eder
kederin arka bahçesine
sızıntı halıları ekşitir
damlarım teldolaplar içine

cigaradan sebep
nefesi daralır
katlanmış gaztelerin kuytusuna
tükürür astımını
yumruğu çenesine dayanır
yetimim Atiye Kadın

sandıkları deşilir
bültenler geçilir
emektar radyosundan
geçen yılın sıvaları
dökülür duvarından
sövülür anasına

çarşaf çarşaf kırışır bakışları
çoluk çocuğa karışır
paldımsız serzenişler,
söylenceler nakşeder
hüznü akşam ezanları