Bizi Ben Yapanlar

Bizi ben yapanlar

Kimseler kalmadı arka bahçemde

Yalnızım bu solgun sokak arasında

Doğmamış umutlarım denize düşmüş sanki

Ya da ölü doğmuş beklentilerim

Yaşım ömrümün üçte birine gelmiş

Belki de geçiyor yarınla beraber

İşte sırtında kefeni ilerliyor gençliğim

Hızlı adımlarla orta yaşa direk dikiyor

Kendi nefesime soruyorum ne kaldı bana diye

Sigara kokan parmak aralarımdan sızan zehir

Dudaklarımda ıslanan beyaz bir kadeh

Kahretsin ki masamda eskimeyen bir resim

Ufku uzun bellediğim kelebek ömürlü dostlar

Ve neşesi bolca okul hatırları

Hepten bırakmadım kendimi ama

…

‘Buraya kadar olanlar beni biz yapanlar’

‘Asıl olan hayatımda tek olanlar…’

…

Köşedeki bakkalın eskimeyen yüzü geliyor aklıma

Gülümsüyorum

Üst kattaki dedemin Avrupa masalları kulağımda

Sürekli kapımı çalan birde ağabeyim var

Her gördüğünde iyi misin diye soruyor hala

Cevap hep aynı… İdare eder

Ara sıra babam arıyor

Aslan yüreklim rapor alıyor

Her zaman ki ses tonuyla soruyor

Nasıl gidiyor…

Cevap verirken iki kere düşünüp

Sadece iyi demek geliyor içimden

Kız kardeşimin telefonun uçundaki ilk sesi

Aşkım oluyor

Mutluluk sarıyor duvarları

Kendi kanım bana uzaktan sarılıyor

Telefonu kapatmadan önce kocaman öpüyorum diyor

Bende kardeşim bende…

En son assolistler çıkar ya

Annemin sesi her şeyi yeşile boyuyor

Oğlum diyor gerisi zaten önem azletmiyor

Herkesin bir derdi vardır benim gibi

Aslında herkes tanımadığı birisi gibi

Bu bizleri bir yapmaz

Ama hayatımızda tek olanlar

Bizi ben yapanlar oluyor