Gereklilik

 Öyle olmalıdır. Gereklilik kipleriyle sınırlanır daha çok.

  Aslında başlangıçta, tebessüm eden bir suratla, geniş zamanla bahsedersin onunla. ''O bu şarkıyı sever, o bundan hoşlanır..'' Muhteşem bir başlangıç, yaşadıklarının arka fonunda hep güzel melodiler çalar, kuşlar daha ahenkli uçar, fısıldaşırlar. Arka plan da tabiki toz pembedir.

  Bu toz pembeliklerden sonra, hafif uçuk renkler. Gri gibi mi? Yok yok hala seviyorsunuz. Saçmalama hala tutku var! Ya gözlerinde ki matlık. Ufak şeyler canım. Arka plan somon rengi gibi sanki, biraz canlılık kaybetti.

 Boşluk. Gri. Duygusuzluğun, hissizliğin başlangıcı. İkilemler. Yoksa? Yoksa? Titrek bir sesle, ''Yoksa yanlış kişi mi?'' Kimbilir.

  TREN KALKIYOOOR. Duygu bavullarını topladık yavaş yavaş. Bitmeli. Böyle olması gerekiyor. Ve gereklilik kipleri. Böyle olMALI. En iyi seçenek bu.

 Sanırım hep sınırlandırıyoruz, ya da çabuk sıkılıyoruz. Son olarak, gerekliliklerle sınırlandırmasak, BİZ olsak. Böyle yapaLIM, güleLİM, mutlu olaLIM.

Sonuç olarak bu yazı bitMELİ artık.