Babacık

Hiç anlaşamazdık ya babacık, kılı kırk yarman, pek bir titiz olman beni deli ederdi. Senin defalarca sabrını zorladığım, seni  kızdırdığım anlar aklıma gelmezdi hiç.

  Sivri dilliydin ya, bir lafın gözlerimin dolmasına yeterdi, o an nasıl öfke dolardım. Saçma sapan aldırmazca söylediğim sana göre çok ağır gelen sözlerde aklımdan çıkardı işte.

  Annemle tartışınca biraz kafa dağıtmak için dışarı çıktığında sana nereye diye sorduğumda cevap vermezdin de meraklandırırdın ya nasıl telaşlanırdım, oysa ki senin ben bir yere giderken sadece ''Nereye gidiyorsun'' demen bile Öff! dememe sebep olurdu. Biliyorum, biliyorum sadece bana zarar gelmesin istiyorsun, beni sakınıyorsun, çok iyi biliyorum. Ya da bilmiyor muyum? Ama ben çocuğum değil mi babacık? Ben hep küçük kalacağım, ve sende hep 38 yaşında kalacaksın, babalar çocukların aklında hep aynı yaşta kalır bence. Sen hep ilk sorduğum yaştaydın, 38 sin sen, 38 kalacaksın, yaşlanmayacaksın ki.

 Saçma sapan sorular sorardım, her şeyi merak ederdim, cevaplardın ama babacık. Hiç hayır demezdin ya, hep evet, peki derdin. Ama yaşım büyüdükçe -ki biliyorum hala çocuğum- hayırlar, olmazlar artmıştı. Yaşımın artmasıyla senin beni sakınman artıyordu, başıma bir şey gelsin istemiyordun, evet sıkılıyordum bazen bu aşırı koruyucu kollayıcı tavırlarından.

Ve evet benim gözleri ufacık, yüreği kocaman babacığım, babacık dememe bakma sen. Sen ailemizin kralısın, bizi korur kollarsın, bizleri hep seversin. Ya da sen kocaman bir dünyasın, biz de o dünyada yaşıyoruz. Evet elleri hep boya kokan babam, boya kokardı ama o eller bir yandan ekmek kokardı, o eller HELAL kazanılan ekmek kokardı. O eller öpülesi ellerdi babam. Deli kızın yazdı bu yazıyı, ara sıra seni üzen, ara sıra aptallık yapan kızın yazdı. Ah bu gençler! (Tamam ben daha çocuğum genç değilim tamam.)