Mutlak

İnsan olan bilir ne çirkeftir yaşam özünde,
Çırpınırız,dokuz ay ana rahminde...
Musalla taşına gider yolumuz...
İnsanız ya,kam almak için gelmişiz dünyaya...

Bitmez bir yolun ağır yolcularıyız sanki..
Yol çetin,etraf gizi mutlak...
Kainatı yarattı ol emir veren ,insan için.
İnsan ve o cennetten kaçak bir oldular ,aynı yolda...

Ölüm pak eder o kara yazgıyı bilesin.
Şimdi ayrılık vaktidir,belki de kavuşma...
Erince hak surette, melekleşir hüsna.
Dili şen olur ulaşınca vaslına...

Evel idi ahir oldu ,derdi veren,alandır.
İnsan dedikleri beni adem ülkesinde koca bir yalandır.
Hayat belki de içinde olunmayan andır...
Mutlak olana,o aynada bakıştır aslına....