Meğer Kimse Yokmuş

Meğer kimse yokmuş gözlerimin yaşında

Herkes gülüşüme saklanmış kahkahalar atmakta

Ben denizi olmayan bir sahilmişim

Elimde kalan mendillerim varmış

Hiç sallayamadığım mendiller

Oturduğum sokağın arkasında bir bekleyenim var sanmışım

Ne gariptir arkamda koca bir uçurum varmış

Bir kadınım vardı ellere diz çöktü

Bir dostum vardı devlete teslim oldu

Anamın sesi uzaktan geleli yıllar oldu

Bir dedem var hallerimi dert belleyen

Gözümdeki yaşa mendiller eskiten

Bir de dudaklarımda bir söz

Ruhumun iklimine uysan ne olurdu…