Dostluğun Soğuk Yüzü

Alnımın çizgilerinde dolaştı bıraktığın hüzün

Ruhumu kemiren adı bilinen hastalık misali

Paramparçadır yüreğim sızısı şiirime renktir

Bak dostluğun haritasında ismin kırmızı şimdi

Yaşamın renklerinden beyazı seçtim kendimce

Bilmedin dostluğun şirazesini cildinden koptu

Nafile bir ibadettir farz olanı yerine getirmedin

Sevmen bir mana taşımaz kırılınca şişesi gönlün

Soğuk iklimlerde yaşamadım soğuk çehreler ah

Bilir misin ne kahır biriktirdim et parçası yüreğimde

Yalnız başına bırakılmanın ne denli soğukluğunu

Ben bilirim dostluğun soğuk yüzünü ben bilirim

Allah Kerimdir o Rahimdir o Rahmandır iman etmişim

Bil ve unutma ki Kahhardır aynı zamanda bunu bil

Her tohum düşende toprağa yeşermek içindir

Şiirler yazmaktayım şimdi durmuşum tek başıma

Yağan kar olsun kopan fırtına olsun inen şimşek

Tek başınayım düşman sevinmesin dostlar tek